DE TREIN

Hoofdstuk 1

Net met een aantal Russen aan train jumping gedaan, maar laten we bij het begin beginnen.

Na een half uurtje slenteren door het immens grote treinstation van Moskou, nog steeds onze trein niet gevonden. Het vergelijken van tekens op het kaartje en het bord is het probleem ook niet, maar wat staat er dan achter? Gelukkig was het niet zo héél warm, in vergelijking met de trein dan, die we uiteindelijk gevonden hebben. In de trein ging het tekens vergelijken ook niet helemaal goed, met als resultaat 6 man in een coupe, waarvan twee met rugzak. Verder vooruit ging niet, opzij eigenlijk ook niet en draaien… nee was de rugzak te groot voor, dan maar achteruit, via dezelfde weg als we gekomen zijn.

De trein stamt ongeveer uit de communistische tijd, als je binnen komt word je verwelkomd door de treinstewardessen (deze controleren kaartje en paspoort, de coupe zoek je zelf maar uit) en een lange gang. Rechts van deze gang zijn allemaal ramen, twee kunnen er open, met bruinachtige gebloemde gordijnen, een reling loopt onder de ramen door van begin tot einde treinstel. Op de grond ligt een bordeaux rode loper, ook uit de communistische tijd, maar ze zijn er zuinig op en hij wordt dan ook iedere ochtend netjes schoon gemaakt , met de stofzuiger.

Links zijn de coupes, als je binnen komt loop je tegen een tafeltje aan met daarachter het raam. Rechts en links zijn twee bedden, stapelbedden. Onder het onderste bed kun je je spullen kwijt. Ieder bed heeft zijn eigen nachtlampje, plankje voor je spullen een matrasje, lakens en een handdoek. Prima voor elkaar.

Eindelijk binnen in onze coupe, zitten daar twee grote Russische mannen rustig te bekijken hoe je aan het tobben bent om alles van je rug af te krijgen, niet alleen het gewicht speelt hier parten maar ook de warmte, alles zit vaccum geplakt. Je wilt natuurlijk niet gelijk vijanden maken en probeert ze niet met de rugzak knock-out te krijgen. Maar na een paar minuten amusement zijn ze zeker niet te beroerd om even te helpen en alles uit te leggen in het handen en voeten Russisch.

We hebben er twee vrienden bij. Onze groene thee met jasmijn valt héél erg in de smaak. Als we ze ons Russische boek overhandigen komen ze werkelijk niet meer bij en ze vragen zich hardop af of dat wij Nederlanders werkelijk denken dat ze nog in 1970 leven. Dan is het toch tijd voor wat serieuzere praat en laat één van de twee zijn politiepas zien. We moeten hem vertrouwen, hij heeft ons een aantal “handige” tips gegeven over hoe te reizen in Rusland. Deze nemen we zeker mee. Na een lekker Russisch biertje is het tijd om te gaan slapen. Aan het einde van de wagon zit een toilet met stromend water, fantastisch die weggooi washandjes! Laat iedereen op de gang maar ongeduldig aan die deur morrelen, even tijd voor mij.

Als ik wakker word is het donker en staat de trein stil, ik hoor gefluister in het russisch. Één van onze vrienden is thuis en er komt een nieuwe voor in de plaats. Ik doezel weer in. Als ik weer wakker wordt is het licht, staan we stil, 10 uur in de ochtend en komt René net binnen met verse broodjes gekocht op het perron, bij een local. Er begint een nieuwe dag, naar het landschap kijken dat rustig aan ons voorbij trekt, dorpen met donker houten huizen en blauw met wit versierde kozijnen. Lange stukken bos, wat zou hier allemaal wonen? Een dutje doen, lezen en muziek luisteren. Tot de trein weer stopt. Eruit! Luchten, lopen en eten kopen. Sprinten over de rails heen naar de overkant van het perron, om daar aan onze vriend aan te wijzen wat we willen hebben, hij steekt zijn hoofd door het kleine luikje en bestelt ons eten. Er schalt Russisch door de luidspreker, iedereen kijkt verwilderd om zich heen, ik begrijp dat onze trein gaat vertrekken, maar onze oversteek is versperd door een meters en meters lange trein. De sprint wordt ingezet, naar de eerste trein, we klimmen erop, door heen om vervolgens aan de andere kant eruit te springen. Ik probeer mijn eten mee te nemen en geen benen te breken. De voorste mannen hebben ons perron bereikt en springen op de trein, draaien zich om en moedigen ons aan, alleen het perron nog op klimmen en ook wij springen op tijd op de trein. Vanavond misschien in de treinrestauratie iets te eten halen…

Hoofdstuk 2

Je zou toch zeggen dat je, je enorm gaat vervelen, na 4 dagen en nachten in de trein… Niets is minder waar. Iedere dag is anders en gebeurd er wel weer iets, neem nou gisteravond.

René en Joyce liggen heerlijk te slapen, de trein heeft een lange stop, dat betekent nieuwe mede bewoners. We blijven rustig op ons rek liggen en wachten af…. Wat of wie gaat er met ons mee reizen? Het blijft een hele tijd stil, aangezien het na middernacht is, is het ook écht stil. Dan ineens een hele dikke boer een harde scheet en onze coupe deur vliegt open, een wervelwind van alcohol opent de bagage bak, gooit er spullen in, praat met een aardig volume tegen ons in het russisch en stampt de coupe uit. Om vervolgens de trein te verlaten. René en Joyce liggen nog steeds heerlijk in hun bedje, niet meer te slapen.

Ik kijk eens naar beneden en denk hetzelfde als René, NEE! Maar flexibel als we zijn wachten we rustig af en besluiten we, als er dan toch niets van slapen komt dan maar lekker mee drinken, Vodka ofzo. Net als we ons af beginnen te vragen wat er in die bak gegooid is horen we buiten luid lallend zingen, de mede wagon bewoners beginnen ook wat waker te worden. Net voordat de trein weer vertrekt stapt (gelukkig) niet onze dronken wervelwind in maar zijn iets minder dronken moeder, die schoner en frisser ruikt, eruit ziet en met iets minder volume praat. Om haar even de tijd te geven pyjama aan te doen en zich te settelen verlaten wij de coupe. Nog geen 5 minuten later trekt ze ons vrolijk naar binnen en begint gezellig te kletsen in het Russisch er wordt eten en drinken uitgedeeld en het handen en voeten werk kan weer beginnen. Zonder dat we een woord Russisch spreken, wordt het toch wel redelijk gezellig. Misschien heeft ze genoeg wijn op om niet door te hebben dat we haar niet verstaan?

Na een half uurtje geeft Moeders aan dat ze er klaar mee is, en gaat slapen. Ze gaat liggen, en trekt nog onder haar blouse even haar BH (formaat tafelkleed) uit. Handig, zo’n 2-in-1 combinatie van BH en hangmat… Enfin, wij slapen. Dat wil zeggen, ZIJ slapen, en WIJ ons verbazen over het feit dat één iemand zo gruwelijk kan snurken. Lieve help!! Horen en zien vergaat je. Alles geprobeerd: oordoppen (kansloos met dit volume), raam open, zodat ze van de kou wel wakker wordt (kansloos: ons kamerolifantje snurkt er niet minder om, en wij waaien zowat de coupé uit), licht aan (kansloos: ze heeft haar hoofd deels verstopt in het kussen, kun je nagaan…), dus er zit niks anders op dan de rest van de nacht met gebarentaal met elkaar te communiceren. Eindelijk, tegen de tijd dat het licht wordt, is ons ook een paar uur slaap gegund.

De volgende lange stop is in Krasnoyarsk, waar een tot op heden heerlijk rustig slapende, maar wakker o zo drukke Engelsman (type: ik ben al dertig jaar aan het reizen) bij ons is ingestapt. Prettig om in de coupé ook ‘ns wat anders te kunnen zeggen dan Da (ja), Dobroje Oetra (goedemorgen) en Dwa (twee). Daarnaast hebben we er ook een baby bij, o..ja.. Mét 2 ouders. Met z´n zessen in één vierpersoons coupé, die eigenlijk voor 2 gebouwd is. Past makkelijk. Ach, alles beter dan met dat snurkkanon van vannacht…

Hoodstuk 3

Als ik om me heen kijk zie ik naast me de engelsman met een enorme koptelefoon op zijn hoofd, die probeert een dutje te doen, maar hij kan de slaap nog even niet vatten. Zou mij overigens ook niet lukken met die takke herrie op mijn hoofd. Daar onder liggen moeder en baby in een diepe slaap, onder mij ligt René de lonely planet te lezen, hoe kan het ook anders, vanavond examen lonely planet Mongolië. Als ik uit het raam kijk trekt het Russische landschap aan me voorbij. Door Oeral gekomen, zoals ze zelf zo trots zeggen ‘de alpen’ van Rusland. Valt mee, komt eerlijk gezegd niet verder dan Duitsland, maar dat hoeven ze niet te weten. Daarna volgde er een dag lang Nederland, vlak, water, groen gras, velden met wilde bloemen, bomen, blauwe lucht met af en toe een wolkje en koeien. Alleen hebben ze hier van dat alles, op de koeien en het water na, veel meer. Het landschap wordt nu heuvelachtiger, ruiger en kouder. De lange broeken en truien zijn uit de tassen gekomen, nog een paar uurtjes, dan zijn we in Irkutsk, onze eerste stop.

07 augustus

Irkutsk

Tja, noem´t pech, noem ´t het lot, of noem het Russische humor: 5 dagen op de trein, 40 graden, geen druppel regen en nu we eruit gaan in Irkutsk: plensbuien van hier tot yesterday en 7 graden! Gelukkig goede regenkleding gekocht en regenhoezen voor de tassen, anders hadden we echt een uitdaging gehad. Heeft ook wel weer wat hoor: allebei met 2 rugzakken door de plenzende regen, dwars door Irkutsk lopen, maar wel een gezonde Hollandse glimlach (zie foto's). Want we zijn in Siberië. En het IS leuk. Punt. En eigenlijk hadden we ’t best wel naar onze zin. Want we doen het gewoon op de René-en-Joyce-manier. Platgereden worden door bussen, trams, en taxi’s, en wij gaan lopen. Want dat is gratis. (Ok.. en de plattegrond beter te lezen)

Eerst de tickets voor de vervolgreis met de trein en daarna naar het busstation. Kaart van deze stad was makkelijk geweest. Gelukkig hebben we uit iemands anders z’n reisgids een foto gemaakt van de plattegrond, anders liepen we nu nog door Irkutsk te dolen als twee verzopen katjes.

Enfin, na een uurtje in een bus gezeten te hebben zijn we nu aangekomen bij onze adres voor de komende 2 nachten. Geen hotel, maar bij een Russisch stel thuis. Zij spreekt geen woord Engels. Hij gelukkig wel, dus dat komt helemaal goed. Zo direct maar ‘ns de omgeving verkennen (als het morgen fatsoenlijk weer is, willen we toch wat van het Bajkal-meer zien), en een plekje zoeken om te eten. Benieuwd!!!!