Tja, René maar weer ‘ns aan ‘t apparaat. Joyce is weer duizenden KIP’s aan het uitgeven op de lokale markt, en ik had daar echt even de kracht niet voor. (10000 KIP = 1 euro, dus schade valt mee. Dit keer…)
Het begin van het einde… Zucht, traan, jank, huil. De laatste 6 weken van onze reis brengen we door in Zuidoost Azië, te weten Laos, Cambodja, en Vietnam. Waar precies, dat weten we nog niet. Wat we wél weten, nu meer dan ooit: TIJD BIJ!!!!!!!!!! Too much to see in too little time. Maar goed, nog ‘even’ genieten van al het moois dat deze regio ons te bieden heeft. En aangezien het openbaar vervoer hier nou niet je van het is (Is goed geregeld, maar neemt veel tijd in beslag), besluiten we weer om een auto te huren. En dit keer geen hondenhok op wielen, maar een kick-ass 4X4! Niet omdat het milieu ons niet interesseert (integendeel), maar omdat je die hier gewoon keihard nodig hebt, zeker in de regio waar wij naartoe willen. De eerste dag zijn we al gelijk goed aan de beurt met een aardige ritje van dik 10 uur. En dat voor 400km. Dat belooft wat… Zoals ik al zei: TIJD BIJ!!!!!!
Zowel Vientiane als Luang Prabang zijn heerlijke postkoloniale steden, waar de Franse aanwezigheid van toen (tot plm 1955) prima hand in hand gaat met schitterende buddhistische tempels. De laidback sfeer in deze stadjes maakt dat we met name uit Luang Prabang maar moeilijk weg kunnen (genietend van ons FRANSE!! Stokbroodje, zitten we de hele middag te kijken hoe de marktkooplui hun kramen opbouwen, hoe hun kinderen, achter de kramen, zich vermaken met een stuk bamboe en een krat en ondervinden we de gedrevenheid van de marktkooplui. Wél kijken niet kopen (ook al past het niet) wekt een woede en frustratie op, waar we hard van gaan fietsen. Op naar het nationaal museum). Had ik al gezegd TIJD BIJ!!!!!? In zowel Vientiane als Luang Prabang zien we de Mekong, de rivier die de rode draad zal zijn voor het grootste deel van onze reis hier. Daar waar Vientiane in de jaren 60 en 70 wemelde van CIA- en KGB-personeel, hebben vooral de toeristen het nu voor het zeggen. Oei, moeten we wel weer aan wennen. Zoveel toeristen hebben we in geen tijden gezien. Doet niks af aan Vientiane, trouwens. Heerlijk rustig stadje, met een schat aan mooie Buddha-tempels, heerlijk eten, en leuke hosteltjes. Maar, gebiedt de eerlijkheid te zeggen, na alle gemakken hebben we ook wel weer zin om de echte backwaters van Laos te ontdekken in onze pick-up. Dat houdt trouwens wél in dat jullie de komende maand het abonnement met jullie internet-provider op kunnen zeggen, want heel veel internet verwachten we niet tegen te komen daar…
Terwijl ik hier op het balkonnetje van onze kamer over een avonds Luang Prabang deels zit te dromen, en deels dit verhaal zit te schrijven, ga ik me steeds meer, meer dan tevoren realiseren wat een onvoorstelbaar heerlijk leven dit is. Gaan en staan waar je wilt, en je vooral nergens druk over maken. Dit is een fantastische ervaring, een ervaring waar we nog lang, vaak, en met verlangen aan terug gaan denken. Maar goed, da’s voor later, nu eerst nog reizen, genieten, zien leren, ervaren.
Oh, en Joyce wil ook nog wat zeggen. Wat zeg je, lieffie? Oh, ik hoor het al. Jullie ook?
“TIJD BIJ”!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
De wekker staat heel vroeg, we (ik vooral) willen de monniken aanschouwen in hun ochtendritueel. Als ik wakker wordt en de regen tegen de ruiten hoor slaan kruip ik nog maar eens lekker tegen René aan. Zwakkeling! Maar het blijft toch een beetje vakantie.
Met dit weer valt er niet veel meer te beleven in Luang Prabang en we besluiten om vroeg op pad te gaan, richting Phonsavan, in het oosten/midden van Laos. De haarspeld bochten zijn zo scherp dat het gemiddelde tempo op 30 km in het uur ligt. Kunnen we wel lekker om ons heen kijken, jammer dat het uitzicht het af laat weten. Het berggebied waar we doorheen rijden is gehuld in een dikke mist.
Phonsavan, hier zien we voor het eerst de gevolgen van de oorlog in Vietnam, die zich ook uitstrekken tot Laos (en Cambodja). Het hele gebied ligt vol onontplofte munitie. Bommen, mijnen en wrakken. Een Britse organisatie doet al jaren goed werk hier, maar in het huidige tempo zal pas over 100 jaar dit gebied vrij zijn van explosieven. Grappig is wel om te zien hoe de locals hiermee omgaan. Overal (met name in toeristische plekken) zijn restanten van wapens gebruikt om de boel ‘op te leuken’, en afgeworpen brandstoftanks van Amerikaanse vliegtuigen zijn open gezaagd, buitenboord motor erachter en je hebt een boot, de zogeheten Bomb boots. Bewonderenswaardig, hoe mensen hier op zo’n manier aan deze situatie toch een nuttige draai geven.
Als de wekker om 0600 gaat, springen we uit bed en staan we te trappelen voor de dag die komen gaat!! Gisteravond hebben we onze “off the beaten track” route uitgestippeld we gaan verder naar het midden, Paksan. We hebben er zin in. En voelen ons zeer avontuurlijk. Als we geweten hadden wat voor een dag ons te wachten stond, zouden we waarschijnlijk in bed gebleven zijn…
Na een snel bezoek aan de Plain of Jars verruilen we het asfalt voor jungle, grind, zand, stof, kuilen en grotere en diepere kuilen. De prachtigste uitzichten en het lokale leven trekken aan ons voorbij. Om er zeker van te zijn dat we goed zitten vragen we een aantal keer de weg… Na 2 uur wordt de weg slechter dan hij al was, de jungle wordt dichter en dorpen komen al helemaal niet meer voor. We krijgen een voorgevoel en als er achter ons een auto opdoemt houden we ze aan, om ons er van te verzekeren dat we écht goed zitten. Gelukkig spreken deze mannen aardig Engels, met als gevolg dat wij 2 uur terug rijden en bij ons beginpunt, van die ochtend, een andere zandweg inslaan om nogmaals aan de 160 KM te beginnen. Soms zit het niet hélemaal mee. Na een paar uur hobbelen en stuiteren staan we voor een redelijk tot zeer brede rivier. Als ik tot aan mijn onderbroek in het water sta, waar ik me net staande kan houden door de stroming, begin ik me af te vragen of deze “off the beaten track” onderneming hier eindigt. Gelukkig zijn de Laotianen zeer behulpzaam, na een tijdje heeft zich een groep mannen aan de andere kant van de oever verzameld en roepen en wijzen ze om het hardst welke route we, door de rivier, moeten nemen. Ik stap weer het water in om te kijken of het écht wel te doen is, de stroom is me te sterk en ik draai me toch maar weer om. Ahh… en nu?? René geeft een dot gas en we rijden de rivier in, na een paar spannende minuten staan we, met een licht verhoogde hartslag, op de andere oever. De Laotianen kunnen hun geluk niet op, ik vraag me toch af of deze doorwading wel vaker genomen wordt of dat er ergens nog een sluiproute is. Na nog een paar uur stuiteren, hobbelen en doorwaden begint het donker te worden. De zon die ondergaat in de jungle, de lucht wordt geel, rood, oranje en de mist trekt het dal in. Waanzinnig mooi gevoel! Ondertussen is het donker, zijn we er nog niet, de motorkap zit los en wat metertjes op het dashboard staan op nul of heel laag. Soms zit het niet helemaal mee..
Na een goede nacht trekken we ons plan (Europcar bellen en een garage zoeken), tanken en gaan we weer op pad. We houden het bij de verharde wegen, voor het geval de auto uit elkaar valt.
In Ban Khoun Kham (zou je op de kaart op kunnen zoeken), vinden we een telefoon (onze doet het niet), een slaapplaats en een Land Rover dealer?! Alles komt goed! De omgeving is hier (wéér) heel waanzinnig, hoge limestone bergen domineren hier het uitzicht en herbergen grotten en kleine paradijsjes met watervallen en groene meren. We stappen in een drijvende boomstam en laten ons de grot in varen, de stalactieten en stalagmieten hebben hier hun werk gedaan. Aan het einde van de grot varen we een waar paradijs in. Op de oever doemt ineens een klein dorpje op, onze bootmannen worden helemaal enthousiast en meren de boomstam aan. De reden, een met vliegen bedekte in stukken geneden waterbuffel. We slaan de uitnodiging voor een BBQ af.
De nieuwe onderdelen voor de auto zijn vannacht met de bus aangekomen en een er vanochtend vroeg opgezet, als nieuw. We zijn er weer klaar voor! “Off the beaten trek”, we hebben onze route weer klaar, we spreken af iets rustiger te rijden, misschien voor behoud van materiaal niet een heel slecht plan en gaan op pad. Geen asfalt vandaag.
De weg leidt ons door een nationaal park, iedere pas die we overgaan trakteert ons weer op uitzichten over de ondoordringbare jungle van Laos. Langs de weg doemen, af en toe, dorpjes op. Gevlochten hutten op palen. Kinderen rennen in het rond achter de kippen en de varkens aan. Spelen, een soort, jeu de boules met hun slippers. Vrouwen zitten riet te vlechten, voor de daken, of op een krukje de baby de borst te geven. De wind waait aardig in de rondte en het stof beneemt af en toe het gehele zicht. Bomen, huisjes, kinderen en onze auto gaan aardig op in de oranje rode kleur van het stof. We vragen ons af hoe we zo bruin komen van alleen maar in de auto zitten. De eerst volgende wateroversteek verwennen we onszelf en de auto met een goede wasbeurt. Om zeker 10 minuten te kunnen genieten van dit heerlijke schone gevoel.
Vanmiddag een lange rit voor de boeg, meer dan 350 kilometer, heerlijk over de verharde weg. We verruilen het midden van Laos voor het zuiden.
