Maar mocht je het heel erg missen, we hebben nog genoeg verhalen en minimaal 4000 dia's...
Gezellig avondje uit toch??
Ook al staat er op onze site al een berichtje over onze thuiskomst, jullie hebben dit laatste reisverslag nog van ons tegoed!
Noord West Cambodja
Vanaf Battambang zijn we naar Sihanoukville gegaan, zeg maar het Scheveningen van Cambodja. Maar dan zonder de kuilengravende Duitsers. We besluiten op de scooter een geschikte plek te vinden om hier een paar dagen van het strand te genieten. Als we terug crossen weten we, op het laatste moment, een fuik van de lokale politie te ontwijken. Niet dat we iets fout doen, maar dat hoeft ook niet: toeristen op een scooter zijn voor de lokale politie een favoriete bron van neveninkomsten. Die gesprekken gaan dan ongeveer zo: 1) Politie (in het Engels): “Show me your international driving license!”. 2) Toerist: “I don’t have it, I did not know I had to have one”. 3) Politie-agent, ineens in het Cambodjaans: “Klopt, heb ik ook net verzonnen. Now give 5 dollar, but me no speak English.” Ach…
We hebben het enige betaalbare paradijsje in Sihanoukville gevonden. Het blijkt, tot onze verrassing, dat Bart en Larissa nog geen 150 km van ons vandaan, in Vietnam zitten. Na wat uitzoekwerk besluiten we om in Sihanoukville af te spreken, en met elkaar door Cambodja heen te trekken. Het weerzien is als vanouds, ouders erbij op de skype, de drukte is weer compleet! De eerste dag dat ze er zijn, doen we niet veel, aan het strand liggen, lezen, (te) gekke foto’s maken, bijkletsen en een heerlijk biertje bij de zonsondergang.
Waterratten als Joyce en Bart zijn, voelt de ’kouwe kant’ aan z’n water wat er de rest van de tijd samen gaat gebeuren. Water, water, duiken, water, van rotsen springen in het water, gekke dingen doen in het water, en ga zo maar door, in het water. Als we té lui worden besluiten we om door te gaan. Chi Pat, midden in de Cardamon Mountains, is onze volgende bestemming. Na een lange busreis weet een local ons te vertellen dat er geen boot meer gaat. Boten genoeg als we om ons heen kijken, het duurt dan ook niet heel lang voordat we bij een local in zijn bootje zitten. Klaar voor de komende tocht. We doen een trek, dwars door het natuurpark, (15km enkele reis) naar een WATERval. Wel grappig dat onze lokale gids ons niet gelooft als we zeggen dat we toch écht een waterslang hebben gezien, van zeker een dikke meter, in het meertje waar we al de hele dag zwemmen. Of hij begrijpt ons niet, dat kan ook. Hoe dan ook, na wat lomp gespring in het water is-ie (de slang, niet de gids) banger van ons dan wij van hem (of dan toch in ieder geval even bang…), en gaan we weer vrolijk verder met waar we gebleven waren: BOMMETJE!!!!
Onze laatste stop voor de grens met Thailand, waar onze wegen weer scheiden, is Krong Koh Kong. Een heerlijk tropisch eiland dat we zowaar voor ons alleen hebben. Met een cholesterolbolletje als bootsman (de boot hangt áárdig achterover) varen we naar het eiland. Ook hier doen we weer allerlei nuttige dingen, zoals stokvechten met bamboestokken van 12 meter lang, met zo’n zelfde stok fierljeppen, man-tegen-man- en vrouw-tegen-vrouw-gevechten, en verzin het allemaal maar. De laatste avond, met z’n vieren, gaan we bij een Cambodjaans restaurant van goeie vis genieten, en wisselen we tot laat ervaringen en sterk overdreven reisverhalen uit.
Als ik dit zo teruglees, en vergelijk met onze vorige reisverslagen, dat is dit verhaal toch net even anders. Minder ’echt reizen’, meer strand en lol. Komt natuurlijk deels doordat Bart en Laar er zijn, maar ook: het zit er bijna op, en hoe dichterbij dat moment komt, hoe meer we het gevoel delen dat het goed is zo. Na 5 maanden, 2 weken en 5 dagen van tas in- en uitpakken, met handen en voeten de weg vragen, mailen, rare dingen eten (misschien wel vaker dan we weten…), guesthouse zoeken, onderhandelen over de prijs van de taxirit, noodles, rijst, bier, en, tja, da’s ook reizen: armoede om ons heen, gaan we voor onze laatste week naar Thailand. We trakteren onszelf op een super-de-luxe resort op (weer) een tropisch eiland, jammer genoeg is deze héél toeristisch… We gaan een aantal dagen helemaal niks doen. Nah, ok, één dag duiken dan. Overigens ook geen straf hier. Verder laten we onze magen weer wennen aan de westerse keuken (kunnen we zelf beter), aan de westerse prijzen (dát doet dus pijn), en aan westerse lichamen op het strand (dik, wit, en vol met tatoe’s). Maar vooral gebruiken we deze dagen om eens goed alles de revue te laten passeren: de trein door Rusland, de schitterende lege valleien van Mongolië, het overweldigende China, de ruigheid, mensen en cultuur van Tibet, de prachtige bergen diversiteit van Nepal, de vochtige hete jungles van Maleisië, onze off-road ervaring in Laos, en tot slot het hete, stoffige Cambodja, helemaal op de weg terug na een afschuwelijk periode. Natuurlijk zijn er een aantal ‘hadden-we-maar’s, maar zoals Joyce het op een gegeven moment zo treffend zei; “Als je nooit reist, en nooit eens iets ‘anders’ doet, dan heb je geen ‘hadden-we-maar.” Amen.
En, niet te vergeten: jullie, die ons zo gevolgd hebben, en ons op de hoogte hebben gehouden van het wel en wee in NL, waar het leven echt geen 6 maanden heeft stilgestaan. We waren iedere keer weer benieuwd naar wie er weer op de site zouden staan, en met wat voor opmerkingen. Of het nou bewonderende opmerkingen waren over onze belevenissen hier, een kort berichtje dat iemand ons miste, volkómen nuttelloze feiten uit Klundert, een column van Youp van het Hek over Oud en Nieuw in Napoli,, het maakte niet uit, het was altijd heerlijk om te lezen en écht iets om naar uit te kijken!. En wat hebben we ervan genoten!
Vanaf ons schitterende strand bij een picture-perfect zonsondergang en een koud biertje (jaloezie toegestaan en terecht) bedanken we jullie voor de afgelopen 6 maanden. Door jullie berichtjes gaan we niet alleen maar met een ik-wil-niet-naar-huis gevoel hier weg (al heeft dat wel de overhand), maar kijken we er ook naar uit. Twee weken of zo, en dan komt waarschijnlijk weer dat gevoel: “Wanneer gaan we weer reizen?!”
Tot snel!!!!
