joycerene.reismee.nl

Geef René en Joyce extra fotoruimte kado!
Home / Zuid Laos

Zuid Laos

29 dec. 2010
🇱🇦 vanuit Laos
De kerst is voorbij, laten we het zo stellen, de datums waarop kerst valt zijn voorbij. Het is voor ons niet meer geweest dan heel af en toe een verdwaald liedje. Wel hebben we deze dagen gebruikt om eens heerlijk vakantie te vieren. Geen wekker, niet in de bus, de boot of een tuk-tuk. Geen tassen in- en uit pakken. Heerlijk chillen, bestaat hier uit de hele dag in je hangmat liggen en uitkijken over de Mekong, op één van de 4000 eilanden. Het zuidelijkste puntje van Laos.
De zuidelijke 'Loop' (rondreis)
Onderweg naar Pakse, besluiten we toch maar om door te rijden. Pakse is het beginpunt van onze “Loop” door Zuid-Laos. De laagstaande zon brengt schitterde kleuren en schouwspellen in en rond de dorpen. De voorbereiding op het donker is in volle gang. Vuurtjes worden ontstoken, kinderen worden gewassen bij de waterput, midden in het dorp, mannen, vrouwen en kinderen komen terug van hun werk op het veld of met hout uit de jungle. Rijden in het donker in Laos is, zacht uitgedrukt, een uitdaging. Overdag loopt, fietst, rijd, parkeert en speelt iedereen al op de weg, maar dan zie je ze tenminste nog. ‘S avonds doen ze dat ook, zonder licht. Na deze rit hebben we dan ook besloten niet meer in het donker te rijden!
Het dorpje Tat Lo is heel rustig, klein en vernoemd naar één van de drie watervallen die het rijk is. De omgeving is prachtig, de jungle wordt omgeven door bergen, het water is kraakhelder en verkoelend. Na een mooie wandeling, waar René (tot grote vreugde van mij) met een nat pak van terug kwam (ik zei nog zo dat het glad was!!) besluiten we dat er genoeg bewogen is voor vandaag, een prima plek om een dagje te zwemmen en te lezen.
De volgende ochtend vroeg op pad naar Paxong, aan de rand van het Bolaven Plateau, wat bekend staat om zijn prachtige watervallen, koele klimaat en de koffie, ahh!! Daar zijn wij Nederlanders ook van. Samen met een Pols koppel (liften met ons mee) opzoek naar een koffie plantage waar we koffie kunnen proeven, een rondleiding kunnen krijgen en natuurlijk heerlijke koffie voor thuis kunnen kopen. Na heel veel stof, vragen en verschillende routes geprobeerd te hebben geven we het op. Dan maar geen koffie. Waar blijven al die koffie bonen die langs de weg liggen te drogen, die in zakken gedaan worden, op handkarren en in kleine vrachtwagens geladen worden. Op de weg naar één van de hoogste watervallen zien we een man bezig met het branden van koffie, rechts van ons hangt een boord “Coffee”, handrem en proeven maar. Terwijl deze man “onze” koffiebonen verder brandt, verspreidt de heerlijke geur van verse koffie. Hij vertelt ons het proces van rode bes tot koffie. Het Engelse accent komt ons wel erg bekend voor, als ik vraag of hij ook Nederlands spreekt blijkt dit geen probleem te zijn. Toch weer die Nederlanders en hun koffie.
De watervallen zijn prachtig, aan het einde van de dag zien we een mooie zwemspot, kleren uit en plonzen. Wat zou het toch geweldig zijn om hier de nacht door te brengen, midden in de jungle, naast de rivier die 20 meter verder 30 meter naar beneden stort. René zijn gebeden worden verhoord, op de weg terug valt ons oog op een guesthouse. We zijn de enige gasten, er worden heerlijke Laotiaanse gerechten voor ons gekookt en de volgende ochtend rollen we zo het (koude) water weer in. Wat een leven!
Vandaag staat er 80 km offroad rit op het programma, als we de Lonely planet moeten geloven één van de mooiste ritten in zuid-Laos. Zover als we kunnen kijken zien we jungle, bergen, een strak blauwe lucht en onze rode stoffige weg doemt af en toe in de verte weer op. Heel af en toe passeren we een dorpje waar iedereen “sabaidee” (hallo) roept en zwaait totdat we uit het zicht zijn. De weg opzoek naar de zoveelste waterval, door een dicht stuk jungle, langs een kleine koffieplantage en nog kleinere hutjes. Het gelach van spelende kinderen vult de lucht, als we passeren en gedag zeggen staan ze ons met grote ogen aan te staren, niet in staat een woord te zeggen of een teen te verroeren. Waarschijnlijk nog nooit een blanke gezien, aan de staat van de kleine brug (paar takken), die naar de waterval toe leidt, te zien komt hier ook echt geen mens meer. Op de weg terug begeeft de brug het dan ook onder René zijn gewicht (zware botten…) afslaan en opstaan, heel goed René! Halverwege worden we staande gehouden door drie vrouwen met zeker zes kinderen rond hun benen. De vliegen cirkelen letterlijk rond hun hoofden, aan de geur en de viezigheid af te lezen zijn ze al een tijdje in de jungle. Met ons beste Laotiaans begrijpen we dat ze met ons mee willen én alle spullen die op de grond staan ook. Na een beetje stouwen en proppen hebben we een achterbak vol spullen, inclusief een zak vol met puppy’s en een achterbank vol met mensen. Ze tetteren een eind in de rondte en vinden het prima met z’n allen op de achterbank. Ik pak een zak snoep uit het dashboardkastje en deel uit, als ik die vieze handjes gretig mijn kant op zie komen en de gezichtjes op zie lichten, vraag ik me af wat voor egoïst ik ben. Ik pak er een paar voor ons zelf uit en geef de zak met snoep en de fles limonade naar de achterbank. De rest van de rit is het stil. Aangekomen op hun bestemming laden we alles weer uit er wordt druk gezwaaid en wij rijden weg. Je zou zoveel meer voor deze mensen willen doen, kleren of wat meer te eten. Realistisch gezien zal dit weinig nut hebben, één keer en wie voelt zich er beter door? Ik geloof dat deze mensen gelukkig zijn met wat ze hebben, ik denk namelijk dat ze het niet anders kennen. Misschien is het voor ons wel moeilijker te accepteren dat hun leven heel anders is dan dat van ons. Wij rijden daar door hun wereld met onze gehuurde auto, dure camera en slippers aan onze voeten. Is het schuldgevoel? Ik heb er geen antwoord op, maar het is wel weer één van die, realiseer wat je hebt, momenten. We bereiken Attapeu in het licht, zoeken snel een hostel en snellen ons naar de Mekong, biertje erbij en genieten van de zon die ondergaat en het lokale leven dat zich afspeelt op de Mekong.
De volgende dag zou ons naar de rand van een nationaal park moeten brengen. 150 km onder Pakse. Moeten brengen ja… De rivier waar we voor staan is breed, donkergroen van kleur (geen bodem te zien) en heeft een aardige stroming, als dit ons al niet ontmoedigd zou hebben dan zijn het wel de grote stenen/rotsblokken die het onmogelijk maken het water in te komen. Onderweg kwamen we twee Fransmannen tegen op de scooter, wilden even weten of ze nog op de goede weg zaten. Na onze plannen uitgelegd te hebben keken ze elkaar aan en schudden hun hoofd, “No chance!”. Eigenwijs als we zijn en het vooruitzicht de hele (onverharde, lees: veel kuilen) weg weer terug te moeten zijn we toch doorgereden. Daar staan we dan, brommers en mensen worden met de boot overgebracht, deze wateroversteek kunnen we echt niet met de auto maken. Omkeren maar…. De enige oplossing is de (bijna) hele “Loop” terug. Na een hele lange dag en veel kilometers zijn we terug naar Pakse, in het donker. We besluiten onderweg dat ons (auto) avontuur daar ook gaat stoppen. We leveren de auto twee dagen eerder in. Morgen gaan we even helemaal niets doen!
We zoeken een internet café, zetten onze kerstgroet op de site, drinken de hele dag heerlijke cappuccino’s en fruit shakes.

Voor één ieder die het niet weet, mijn broer en zijn vrouw zijn ook ergens op dit continent Azië en maken een reis van een jaar. Voordat ze weggingen heeft mijn broer het wel 100 keer gehad over tuben in Laos. Je gaat in een binnenband zitten, pakt een biertje en laat de stroom je meevoeren, onderweg genoeg mogelijkheden om je biertje te verversen. Dé place to be, Vang Vieng, hier zijn we om precies te zijn 1 uur geweest en daarna vlug door. Little Loret de Mar, trok ons niet echt. Maar ja, we kunnen dus niet uit Laos weg zonder te Tuben. Gelukkig is dit fenomeen ook geland op de 4000 eilands.
Nou dat had het beter niet kunnen doen, dan hadden wij het gewoon in “little Loret de Mar” gedaan en misschien nog een beetje dronken geworden… Of tenminste niet, liggend op onze buik, tegen de stroom in hoeven peddelen, twee uur lang. Tot eindelijk de boot ons kwam verlossen van deze geweldige ervaring, aan het gelach van alle locals te beoordelen dan!

Morgen naar Cambodja!

Reacties

Reacties

Annette Vught
29 dec. 2010, 17:10

Hey "luierende" luitjes,
Lekker genieten, het jaar gaat vanzelf om van het ene getal in het andere, daarvoor hoef je niet hier te zijn.
Have fun in CambodJA, goeie jaarwisseling, met pint of verse koffie :)
Ik wens jullie een mooie afsluiting van 2010

Renate
30 dec. 2010, 00:03

Hi bekijk het positief..twee uur peddelen...wat zal jij getraint terugkomen!! ;-)
Maak voor mij ff mooie plaatjes van Angkor Wat (Cambodja) heb ik iets om naar uit te kijken!
Heb in Bangkok alleen de mini versie gezien in het Grand Palace. (voordeel heb je wel een goed overzicht! :-)
Vandaag het meiden-dinertje gehad...mijn Thaise kookkunsten ten tonele gespreid..was een succes.
Driemaal raden wie er nu aan de beurt is?? Gnagnagna
Goed uiteinde!! Op naar 2011!
ENJOY, ENJOY, ENJOY!!!!!!!!!!!!
X

Carla
30 dec. 2010, 10:55

Wat is er met je gebeurd Joyce ? Vroeger gaf je ook nog je laatste snoepje weg. Nu niet meer begrijp ik......
Eigenwijs, ja dat wisten wij al, moesten jullie daar nou zo'n eind voor rijden ?

Dikkkkkkke kusssssss

Stroomafwaarts....!!!!!!!!
30 dec. 2010, 11:04

Joh JOS en RENE ik had er ook duidelijk bij gezegd, stroomafwaarts!!!!!!!!!!!!!!!!! haha wat een verhaal twee uur peddelen, en hoeveel kroegen?? Thanks voor het uitvinden weten wij waar we het kunnen doen...niet 4000 eilanden dus.....!!!!! Fijne jaarwisseling KUSSSSSSSSSSSS

davy
30 dec. 2010, 14:34

Interessante verhalen hebben jullie, blijft leuk om te lezen, kun je mooi een boek van maken!
De foto's zijn ook echt vet!
Alvast een supergoed nieuwjaar en nog veel plezier!

gr. Davy

kim en joop
31 dec. 2010, 09:11

hoi hoi

was weer top om te lezen!!heerlijk zeg!!!
goed zeg van die tubes hahahah.
en jullie kerstboodschap was ook nice.
wij zijn gister weer terug gekomen uit zwitserland! we hebben een heerlijke week gehad! lekker genoten.we zaten bij interlaken bij de junkfrau berg.(als ik t goed schrijf)
ga zo aan de oliebollen bakken beginnen. de eerste keer des tijds in vlaardingen was een beetje mislukt.
als goed is moet het vandaag goed gaan hahaha.

heeey hele mooie en speciale jaarwisseling met zijn 2tjes in cambodja ben er erg nieuwschierig naar hoe het daar is!!dikke kus van ons

barry en ozlem
31 dec. 2010, 13:52

Lieve Rene en Joyce,

geniet nog even van jullie mooie reis en we zullen vannacht eens een goede fles prosecco op jullie drinken. xx uit napoli


zaterdag 2 januari 2010 door Youp

Napels zien en dan…..
Het zal ongetwijfeld in Alphen aan den Rijn en Drachten ook heftig zijn geweest, maar ik vrees dat ik hier in Napels toch een iets grimmiger jaarwisseling had. Wat een stad. Ik kende Napels alleen in de zomer en dan is het hier ronduit lekker. Fijne geur van uitlaatgassen, pizzeria’s en niet opgehaald huisvuil. Mooi mengsel voor de neus. Verder is het hier altijd leuk autorijden omdat Napolitanen nooit remmen. Jij moet dat doen. Zij doen het niet. Of omdat ze dat gewoon niet willen of omdat ze een dusdanig oude auto hebben dat er geen rem op zit. Op de mensen trouwens ook niet. Ze zijn heel dik of juist tanig, te mooi of te lelijk, kijken uiterst melancholisch droef of lachen te uitbundig en schreeuwen te hard of staan mysterieus in elkaars oren te fluisteren. Het volk foetert, toetert en scootert zich door de nauwe straatjes omhoog en naar beneden. Geen ambulance zonder sirene.


Een Napolitaanse had me ooit gezegd: „Oudejaarsavond!” Meer zei ze niet, maar haar glimlach sprak hele bibliotheken. Ik wist dat ik, als ik ooit tijd had, hier een keer van jaar moest wisselen.

Dit jaar dus.

En? Ben nu al verslaafd en weiger ooit nog af te kicken. Als je, zoals ik, van chaos en lawaai houdt dan is dit de oudejaarsavondstad bij uitstek. Waarom? Omdat de Italianen gek zijn. Hartstikke krankzinnig.

Rotjes kennen ze niet. Louter brisantbommen. En vanaf ’s middags twaalf uur gaan die dingen af. In prullenbakken, onder auto’s en bussen, in winkelportieken waarna alle alarmen van alle panden beginnen te rinkelen en loeien en ondertussen toeteren en schreeuwen ze zich door deze chaos heen. Niemand schrikt van zo’n knal. Iedereen praat of wandelt ongestoord verder.

En allemaal met veel te grote cadeaus onder de arm. Of met heel veel eten voor die avond. Ze zijn zo grappig en simpel tegelijk. Allemaal kijken ze met een blik alsof ze iets op hun kerfstok hebben en ik vrees dat dat ook zo is. Verder zijn ze mooi bijgelovig, dus goklustig. Op iedere hoek van iedere steeg staat een of andere schlemiel lootjes te verkopen. Of de trekking daarvan ooit plaatsvindt? Vast. Ergens achteraf. Eerlijke trekking? Ik denk het wel. Hoeveel lichtjes branden er bij Maria’s? Hoeveel plaatjes van Padre Pio of Maradona hangen er naast? Heb onze eigen Ruud Krol zelfs nog zien hangen. Heel jong. Op een verbleekte foto.

Opeens heb je een parkiet op je schouder en dat beestje pakt uit een bak een papiertje. Dat is voor jou. Een geluksnummer voor 2010. Nee, je hoeft niet te betalen. Mag wel. Graag zelfs. De blik van de baas van de parkiet doet je smelten.

De oudejaarsavond zelf was groots. Uitpuilende restaurants met door elkaar schreeuwende obers. Geen wijnkaart. Eén soort. De huiswijn. En die is goed. Eén menu. Geen keuze. Goed? In elk geval hartstikke lekker. Er zijn maar weinig Italianen die vies kunnen koken.

En toen de stad in. De broeierige stad. Iedereen is er klaar voor. Op het grote plein staat een plaatselijke Gerard Joling de boel op te hitsen. Het volk zingt en danst. De nog dichte flessen Prosecco onder de arm. Om één minuut voor twaalf telt de dienstdoende zanger af. Het volk telt mee. En dan….vult u het zelf maar in. De stad ontploft en is binnen de kortste keren blauw van de kruitdampen. Zelden zoveel kleuren tegelijk zien ontploffen. En behalve het vuurwerk van de stad zelf zit er geen legale bom of pijl tussen. Dat hoor je. Dat ruik je. Dat kan niet anders in Napels. Alles is hier illegaal.

Ik kijk naar de mensen terwijl mijn trommelvliezen scheuren. Prettig gevoel. Hoeveel doden vallen er in deze hel? Ik vrees veel.

Op een dag ga ik ook dood. Ben er nog lang niet aan toe, maar als het dan toch moet. Dan wordt het hopelijk hier.

Nieuwjaarsmorgen. Kwart over twaalf. In deze helse herrie de wereld verlaten. Weg. Voor eeuwig. Een heerlijke dood.

barry en ozlem
31 dec. 2010, 13:54

Ps we kwamen deze column tegen van Youp van het hek over oud en nieuw in napoli, dat gaan wij dus meemaken over eeen paar uurtjes!

{{ reactie.poster_name }}
{{ reactie.post_date.date | formatDate('DD MMM YYYY HH:mm') }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!

Laatste verhalen

Alle reisverhalen

Laatste reacties

Meer reacties

Laatste foto's

De aller,aller, allerlaatste foto's....

Blijf op de hoogte!

Laat je e-mail achter en ik stuur je een mailtje als ik een nieuw verhaal of nieuwe foto's op de site heb gezet.

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ mailingForm.errorMessage }}
Je bent nu aangemeld voor de mailinglijst!

Links