Geef René en Joyce extra fotoruimte kado!

Home / Beijing & Shanghai

Nou, maak jullie maar op voor een verhaal op het niveau 6-, want René moet, als rasechte bureauhengst, toch ook z’n typevaardigheden op peil houden, niewaar?

Beijing…. Wát een stad!!!! Leeft dag en nacht, en er is zoveel te zien, dat je hier met gemak een week of 3 door kunt brengen. Alleen.. Wij nemen er 4 dagen voor.

Zoals wel vaker, doen we dingen hier op z’n Joyce-en-René’s. Dus als we een dagje fietsen huren, fietsen we ook niet een kinderachtig stukje door Beijing, maar gaan we naar het voormalige buitenverblijf van de Keizer, zo’n 12 km enkele reis. Dus als we onze eindbestemming verklappen aan de verhuurder, denkt-ie, dat-ie ons niet goed verstaan heeft. En opeens vertelt-ie dat, als we pech hebben, er overal fietsenmakers zijn. Kijk, dát geeft vertrouwen… Trouwens, even iets over stoplichten in Beijing. Kijk, voor ons is ´t simpel: rood is stoppen, oranje is veel gas geven, en groen is doorrijden. In Beijing ligt dat anders. In Beijing zou ik liever de term ‘richtlijn’ gebruiken voor de stoplichten. Want groen is prima (gas!!!!), oranje kennen ze niet, en rood licht? Ach, als je geen zin hebt om te stoppen, dan doe je dat toch niet. Hoef denk ik niet uit te leggen dat we de eerste dag nog al ‘ns moesten rennen op onze slippertjes, ondanks het groene stoplicht…

Maar we zijn er gekomen. En ja, dat buitenverblijf (‘Summer Place’) doet ons tuintje aan de Ploegstraat toch een beetje verbleken: 8 km2, een door 100.000 man uitgediept meer, schitterende tempels in Chinese stijl, een volledig marmeren boot, en ga zo maar door.

Grappig trouwens, die verschillen in toeristen. Daar waar wij op ons gemak ergens naar kijken, fotootje nemen (Joyce: “Ah, René, nog héél even blijven staan daar”. René: “Komt goed, ik schiet toch al wortel hier!”), doen de grote groepen Chinese toeristen dat toch héél anders: als een zwerm sprinkhanen op een maïsveld komen ze bij een bezienswaardigheid, vestigen het wereldrecord ‘de meeste foto’s in één milliseconde’, en gaan rennend (ja, letterlijk!!!!) achter de Mister Guide aan naar de volgende bezienswaardigheid. Da’s dus geen vakantie, maar dwangarbeid.

Ook de Verboden Stad hebben we bezocht, daar waar tot 1912 de Keizer van China hof hield. Vroeger, als je als gewone sterveling (zonder uitnodiging) de Verboden Stad kwam, kostte je dat onmiddellijk je leven. Nu is dat ongeveer € 7.50. Nog steeds aardig aan de prijs, maar valt, historisch gezien, best wel mee, toch? Ongelooflijk, wat een immens complex!! Moeilijk te verbeelden hoe het in die tijd moet zijn geweest, maar wat een indrukwekkend complex. Tempels, beelden, een schitterende paleistuin, dan valt Paleis Noordeinde nog best wel mee. De film ‘The Last Emperor’ is verplichte kost voor René en Joyce als we straks terug zijn. 

En ja, die Muur. De Chinese Muur. O, o, o. Zonder enige twijfel het meest indrukwekkende bouwwerk dat we ooit gezien hebben. Groot, nee immens, goed doordacht, deels origineel, en deels gerestaureerd, en zoveel meer dan de foto’s die je ervan ziet. Door duizenden mannen gebouwd, over periode van (ongeveer) 1500 jaar, in onherbergzaam gebied. Echt een kippenvel-beleving. Het was de reis (110km enkele reis) meer dan waard! En wat hebben we ervan genoten! Het gebied is fantastisch mooi, en je vraagt je af hoe het geweest moet zijn om in die tijd als militair / huurling op die muur te hebben gestaan, kijkend naar het noorden, naar Mongolië, daar waar de dreiging vandaan kwam.

Alles bij elkaar hebben we er een uurtje of 4 overheen gewandeld (overigens geen meter vlak, en met hellingen minder dan 10% deden ze in die tijd echt geen zaken), dus het was een dagje zweten voor het duo uit het vlakke Nederland. 

En dat mag ook wel, want het eten in China is werkelijk geweldig!!! En nee, nummer 65 met rijst, dat kennen ze hier niet. Gewoon een plaatje aanwijzen op het menu, en hopen dat het lekker is. En dat IS het. Of iets meenemen uit een van de vele stalletjes langs de straat. Lekker!!!!! Alleen, ze weten hier dus wel wat heet is. ’Sambal bij” is hier geen vraag, maar een opmerking. Grappig dat je van dat hete eten altijd twee keer plezier hebt. Was ik ff vergeten. Au.

De volgende halte is Shanghai en omgeving. Iets verder naar het zuiden. Overigens is dat ‘iets’ een relatief begrip, want we hebben het nog altijd over zo’n 1500 km. En daarna gaan we langzaam aan verder het landelijke, oude China in. De eerste woorden Chinees gaan me goed af, en gelukkig spreken ze in Shanghai een compleet ander dialect. Dus ‘Goedemorgen’ hier betekent misschien in Shanghai wel “Sodemieter op”. Houdt ‘t spannend, en ’t houdt je scherp. We volgen om die reden inmiddels een schriftelijke cursus kung fu.

Shanghai

Nog nooit een plek meegemaakt waar ´t verschil in temperatuur tussen dag en nacht zo klein is. 32°C overdag, en 28°C ´s nachts. En dat aan en relatieve luchtvochtigheid van zo´n 85%. Goeie uitvinding, die airco. 

Shanghai is het toneel van de Wereldtentoonstelling 2010. Zijn we dus ook naartoe geweest. Bijna alle landen van wereld grijpen deze mogelijkheid aan om zich te presenteren op het internationale toneel.. Echt supergaaf. Maar wat is het verschrikkelijk druk!!! Rijen en rijen en rijen Chinezen, aan het wachten om bij de verschillende landen naar binnen te kunnen (later horen we bij het Nederlandse paviljoen (FRIETKRAAM!!!) dat het één van de rustigste dagen in maanden is… Mijn God). 

Nog een paar dagen blijven we in deze regio, en daarna gaan we naar het zuiden van China, waar we eindelijk ‘ns iets van het Chinese platteland hopen te zien. Want die grote steden, da’s leuk, maar hebben we onderhand wel gezien…

Groeten!!!

Tweet

3 reacties